شهرام ناظری می‌گوید: «موسیقی ایرانی گنج بزرگی است که باید از آن صیانت کرد.

ما در این نوع موسیقی ظرفیت‌های خوبی داریم اما به دلایل بسیاری اهالی این نوع موسیقی از تمام ظرفیت استفاده نکردند. ما برای روزآمد کردن موسیقی سنتی و محلی باید دستمان را به‌طرف ادبیات نوین ایران نیز دراز کنیم و از آن مدد بگیریم.»به گزارش ایسنا، روزنامه شهروند نوشت: «بناست در کنسرت شهرام و حافظ ناظری که در بوشهر برگزار می‌شود از این استاد آواز به خاطر تلاش‌هایش تجلیل شود  و مردم بوشهر در این کنسرت تندیس صلح را به شهرام ناظری  اهدا کنند».  ناظری در این گفت‌وگو با شهروند تصریح کرده است موسیقی سنتی ایران در رکودی دائمی فرورفته و باید برای این شرایط فکری کرد.  شهرام ناظری اظهار می‌کند:موسیقی ایران‌زمین، چه محلی و چه انواع دیگر آن، چنان به ادب پارسی وابسته و به آن پیوسته است که نمی‌توان تفکیک چندانی بین آن‌ها قائل شد.موسیقی اصیل ایران موسیقی است که نه همه آن‌که بخش غالبش موسیقی غم است و اندوه.
درست است که بخشی از موسیقی ما با الهام از ادبیاتمان غمگنانه است اما در بخش‌های دیگر موسیقی محلی و ملی، موسیقی جشن‌ها و پایکوبی‌های دسته‌جمعی و ازاین‌دست مایه‌های شاد داریم. برخی افراد که سودای دیگر در سردارند، با سری کاری و تولید آثار کم محتوا و کم کیفیت، به‌راحتی کارهای نازلی به خورد مردم می‌دهند. آن‌طور که تجربه این سال‌ها به ما نشان داده، برخی از خوانندگان پاپ از این فضایی که به وجود آمده (و ازقضا ما اهالی موسیقی سنتی و ملی ایران نیز در رقم خوردن آن سهمی داریم)، سوءاستفاده و طرفداران ویژه‌ای نیز برای خود دست‌وپا کرده‌اند. این نظر که چون موسیقی سنتی بر پایه اشعار حافظ، خیام، سعدی و مولانا بناشده است نمی‌تواند به نیاز مخاطب امروز پاسخ دهد و موسیقی ایرانی را کم‌فروغ ساخته است، نظری بسیار ساده و سطحی است . ازنظر من موسیقی صرف‌نظر از این‌که متعلق به کدام گونه باشد، مزایا و معایبی دارد. این‌که از مزایای یک نوع موسیقی خاص استفاده شود یا معایبش به نمایش درآید، به افرادی بستگی دارد که دست بر آتش آن نوع خاص ازموسیقی دارند.
موسیقی ایرانی محلی، ملی و سنتی ما نیز از این قاعده مستثنا نیست.باید این واقعیت را بپذیریم که موسیقی سنتی ما اگر نگوییم فشل است اما قطعاً دچار رکود دائمی شده است.ما به‌عنوان افرادی که در حوزه موسیقی فعالیت می‌کنیم باید به فکر روزآمدکردنش باشیم.باید واقع‌بین بود و خطرهایی که موسیقی سنتی را به کمین نشسته است شناخت. باید توجه داشته باشیم موسیقی سنتی، قابلیت یک‌بعدی کردن و خشک بار آوردن هنرمند را دارد.چون از ریشه و پایه قوی خبری نیست .
متأسفانه اکنون با این وضع به‌طور نسبی دچاررکود هستیم، یعنی نگاه بی‌‌ریشه و بدون مبنا توسط برخی افراد به‌اصطلاح نوگرا که بی‌سوادی زیادی هم دارند و وارد عرصه هم شده‌اند، وضع موسیقی ایرانی را اسفناک خواهد کرد.باید توجه داشته باشیم موسیقی ایرانی گنج بزرگی است که باید از آن صیانت کرد.ما برای روزآمد کردن موسیقی سنتی و محلی دستمان را باید به‌طرف ادبیات نوین ایران نیز دراز کنیم و از آن مدد بگیریم. ما می‌توانیم حتی از آثار بدون کلام هم استفاده کنیم. نگاه محدود و غیرواقع‌بینانه را کنار بگذاریم و موسیقی سنتی که متعلق به امروز است، ارائه کنیم.من در بخشی از کارهایم سراغ شعر نو رفتم و نخستین کسی بودم که شعر  نو را با سازوکار آواز ایرانی اجرا کردم و شعر نو را به‌صورت آواز و ریتم آزاد خواندم. تأکید می‌کنم امروز موسیقی سنتی ما در رکودی خاص فرورفته و نیازمند هوای تازه‌ای است که باید در فضای آن دمیده شود.

منبع: خراسان رضوی

It's only fair to share...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on TumblrShare on LinkedIn